شبح عشق

                                     ای نگاهت نخی ازمخمل و از ابریشم                                      

چندوقت است که هر شب به تو می اندیشم

به تو.آری به تو یعنی به همان منظر دور

به همان سبز صمیمی به همان باغ بلور

به همان سایه،همان وهم،همان تصویری

که سراغش زغزل های خودم می گیری

به همان زل زدن از فاصله ی دور به هم

یعنی آن شیوه ی فهماندن منظور به هم

به تبسم،به تکلم،به دل آرایی تو

به نفس های تو در سایه ی سنگین سکوت

به سخن های تو با لهجه ی شیرین سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یک نفر ساده،چنان ساده که از سادگی اش

می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

آه!ای خواب گران سنگ سبکبار شده

برسر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم تشنه ی دیدار من است

یک نفر سبز، چنان سبز که از سرسبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

ای بی رنگ تر ازآینه یک لحظه بایست

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثه ی هر شبه تصویر تو نیست

پس چرا رنگ تو و آینه انقدر یکی است؟

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود

آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

اینک از پشت دل آینه پیدا شده است    

و تماشاگه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

عشق من،آن شبح شاد شبانگاه تویی

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش

عاشقی جرم قشنگی است به انکار نکوش....

 

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت 18:35 توسط پت و مت |

گل شقایق

شقايق گفت با خنده:نه بيمارم نه تب دارم اگر سرخم چونان آتش حديث ديگري دارم.گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي.يكي از روز هايي كه زمين تب دا ر و سوزان بود و صحرا در عطش مي سوخت،تمام غنچه ها تشنه و من بي تا ب و خشكيده تنم در آتشي مي سوخت ز ره آ مد يكي خسته،به پايش خار بنشسته و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب مي گفت شنيدم سخت شيدا بود.نمي دانم چه بيماري به جان دلبرش افتاده بود اما طبيبان گفته بودندش اگر يك شاخه گل آرد از آن نوعي كه من بودم،بگيرند ريشه اش را و بسوزانند شود مرحم براي دلبرش آن دم شفا يابد.چنانكه با خودش ميگفت:بسي كوه و بيابان را بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده و يك دم هم نياسوده كه افتاد چشم او نا گه به روي من بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من به آساني مرا با ريشه از خاكم جدا كرد و به ره افتاد و او مي رفت و من در دست او بودم او هر لحظه سر را رو به بالا ها تشكر از خدا مي كرد.پس از چندي هوا چون كوه آتش شد،زمين مي سوخت و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت به لب هايي كه تاول داشت گفت:اما چه بايد كرد؟ در اين صحرا كه آبي نيست به جانم هيچ تابي نيست اگر گل ريشه اش سوزد واي بر  من براي دلبرم هرگز دوايي نيست و از اين گل كه جايي نيست خودش هم تشنه بود اما نميفهميد حالش را چونان مي رفت و من در دست او بودم.و حالا من تمام هست او بودم دلم مي سوخت اما راه پايان كو؟  نه حتي آب،نسيمي در بيابان كو؟و ديگر داشت در دستش تمام جان من ميسوخت كه ناگه روي زانوهاي خود خم شد، دگر از صبر او كم شد،دلش لبريز ماتم شد. كمي انديشه كرد آنگه مرا در گوشه اي از آن بيابان كاشت نشست و سينه را با سنگ خارايي ز هم بشكافت اما آه!صداي قلب او گويي جهان را زير و رو مي كرد،زمين و آسمان را پشت و رو ميكرد و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو ميكرد.نمي دانم چه مي گويم،به جاي آب خونش را به من داد و بر لبهاي او فرياد:

"بمان اي گل كه تو تاج سرم هستي،دواي دلبرم هستي بمان اي گل..."

 و من ماندم نشان عشق و شيدايي و با اين رنگ و زيبايي و نام من شقايق شد گل هميشه عاشق شد... 

 

 

 

+ نوشته شده در جمعه یازدهم بهمن 1387ساعت 15:54 توسط پت و مت |

رفتمو بار سفر بستم...

افسانه من به پایان رسیده است

و احساس می کنم که این آخرین منزل است.

دیگر نه بانگ جرس کاروانی، دیگر نه آوای رحیلی!

تنهایی، آرامگاه جاوید من است.

و درد و سکوت، همنشین تنهایی جاودانه ی من!

 

+ نوشته شده در جمعه سی و یکم خرداد 1387ساعت 1:46 توسط پت و مت |

پــرواز

 

در درخشش صبحگاه, قطره هاي اشک بر روي برگها به جا مانده است

و صداي زاري مرغان که همچنان از ديشب در ذهن و گوشم يادآوري مي شود.

اکنون غوغاي ديشب آرام گشته و زندگي دوباره به حالت عادي بازگشته است.

آنگونه که هرکس کار ديروزش را آغاز کرده و مشغول شده است.

بچه ها که دوباره شوق و شور و اشتياق بازي در چهرهايشان موج مي زند

و خندان مشغول بازي کردن هستند.

همه ي مردان صبح زود براي امرار معاش برخاسته و عازم شده اند.

جمعي از زنان مشغول شستن حياط هستند و آب پاشي حياط  ,

فضاي خنک و آرامي را به وجود آورده است.

بوي خوبي به مشام مي رسد که گرسنگي ام را دوچندان کرده است.

دختران خانه اکنون بر روي رواق نشسته اند و با پسر ها صحبت مي کنند

هندوانه مي خورند و مي خندند و گويا مرا تمسخر مي کنند.

مدتهاست اينجا خوابيده ام اما کسي نيامده... مهم نيست!..

تنها يک چيز مي خواهم ....

 

*تابوتم را خاک کنيد*

+ نوشته شده در یکشنبه هجدهم فروردین 1387ساعت 15:45 توسط پت و مت |

بیا شمع هارو فوت کن...

 

۲۴ تولدمه

JJتولدم مبارکJJ

 

 

                                                چه لطیف است حس آغازی دوباره،

                                       و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس...

                                           و چه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن!

                                                و چه اندازه شیرین است امروز...

                                                             روز میلاد...

                                                             روز خودم!

                                                        روزی که آغاز شدم!...

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386ساعت 0:13 توسط پت و مت |

چقدر سخته....

 

چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدیده و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داده ذل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوزم دوستش داری.

چقدر سخته دلت بخواد باز سرت رو بر دیواری تکیه بدی که بارها تمام وجودت زیر آوار غرورش له شده.

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی.

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هات رو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی که نفهمه که هنوزم دوستش داری.

چقدر سخته گل آرزوهات رو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی:

                                              «گل من باغچه نو مبارک‌»

 

+ نوشته شده در یکشنبه هفتم بهمن 1386ساعت 15:37 توسط پت و مت |

هنگام سفر

 

دل من باز گريست
 قلب من باز ترک خورد و شکست
 باز هنگام سفر بود
 و من از چشمانت ميخواندم
 که به آسانی از اين شهر سفر خواهی کرد
 و از اين عشق گذر خواهی کرد
 و نخواهی فهميد

در اين باغ پر ا زعشق پاييز است

+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 16:49 توسط پت و مت |

شب مهتابی

در اين شب مهتابي كه ميدانم دلتنگ عطر باراني ,اشكهايم را تقديم قلب درياييت ميكنم اما نه . . . ميدانم دوست نداري اشکي از چشمانم جاري شود پس با صدايي که از اعماق وجودم بيرون مي آيد فرياد مي زنم از صميم قلبي كه به راهت باختم دوستت دارم

+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم آبان 1386ساعت 22:20 توسط پت و مت |

من با تو

 

تمام....

تمام نا گفته های من با تو گفته می شود

تمام نا تمامی های من با تو تمام می شود

تمام بغض صدای من با تو شکسته می شود

تمام دیدگانم با دیدن دیدگان پر از خالی از اشک تو گریان می شود

تمام سکوت لبانم با دیدن تو به حرف می اید

عقربه های ساعت گرمای نفس تو به حرکت در می اید

قناری کوچک اتاق من با صدای تو به چیک چیک  می افتد

آری قناری اتاق من هم میداند طنین صدای تو تمام صداهای بی صدا را به صدا در می اورد.........

 

+ نوشته شده در شنبه دوازدهم آبان 1386ساعت 15:58 توسط پت و مت |

زمانی خواهی آمد....

 

 

 

زمانی خواهی آمد که دیر است

                                              زمانی خواهی آمد که زمان رنجیر است

زمانی خواهی آمد که دیر است

                                             زمانی عاشقم می شوی که خوابم

زمانی به یاد دستهای نجیبم خواهی افتاد که سرد است

                                             زمانی به دیدنم خواهی آمد که دیدن محال است

تو خواهی آمد بر مزارم که از

                                           عشق تو مرده ام....

+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم مهر 1386ساعت 16:14 توسط پت و مت |

دل

نشد یک لحظه از یادت جدا دل

زهی دل.آفرین دل.مرحبا دل.

ز دستش یک دم آسایش ندارم

نمی دانم چه باید کرد با دل

هزاران بار منعش کردم از عشق

مگر برگشت از راه خطا دل؟

به چشمانت مرا دل مبتلا کرد

فلاکت دل.مصیبت دل.بلا دل.

از این دل داد من بستان خدایا

ز دستش تا به کی گویم خدا دل

درون سینه آهی هم ندارد

ستمکش دل.پریشان دل.گدا دل.

به تاری گردنش را بسته زلفت

فقیر وعاجز وبی دست وپا دل

بشد خاک و زکویت بر نخیزد

زهی ثابت قدم دل با وفا دل.

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم مهر 1386ساعت 16:6 توسط پت و مت |

خدا کند

دلی کنار پنجره نشسته زار می زند

                                               وخواب دیده ام شبی تو را کنار می زند

غروب ها که می شود خیال چشمهای تو

                                              تو را دوباره در دل شکسته جار می زند

یکی نگاه می کند یکی گناه می کند

                                              یکی سکوت می کند یکی هوار می زند

و عشق درد مشترک میان ماست با همه

                                            کسی که شعر گفته یا کسی که تار می زند

درست مثل بازی گذشته های شاعری

                                           که جای سنگ و گل به دوستش انار می زند

خدا کند به وعده اش وفا کند که گفته بود

                                           شبی مرا به جرم عشق خویش دار می زند

+ نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت 14:14 توسط پت و مت |

درد می کشم

به روی برگ زندگی دو خط زرد می کشم

و چشم تو را که گریه کرد می کشم

تو رفتی و بدون تو کسی نگفت با خودش

که من بدون چشم تو چقدر درد می کشم

+ نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت 14:3 توسط پت و مت |

بعد از تو

چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو

                                    به زخمی خو گرفتم،زخم ناپیدای بعد از تو

منم با یک سبد آواز همراهی،تو تنهایی

                                    و من حالا به فکرم،فکر یک تنهای بعد از تو

و شعرم شاخه تنگ قفسهای من من شد

                                    غزل،این یار دیرینه که شد آوای بعد از تو

و چون رودی که گم کرده خم دریایی خود را

                                     نمی دانم چه باید کرد،فردا های بعد از تو

تو صبحی در شب یلدای من بودی،ولی اینک

                                      چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو

+ نوشته شده در سه شنبه سوم مهر 1386ساعت 17:37 توسط پت و مت |

بی تو من زنده نمانم

بی تو طوفانزده دشت جنونم،

                                      صید افتاده به خونم

تو چسان میگذری غافل از اندوه درونم

بی من از شهر سفر کردی ورفتی

قطره ای اشک فرو ریخت به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم(تو ندیدی)

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتم

چون در خانه ببستم،دگر از پای نشستم

گوییا زلزله آمد،

گوییا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

    تو همه بودو نبودی          تو همه شعروسرودی

    چه گریزی زبر من            که ز کویت نگریزم

    گر بمیرم ز غم دل           به تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی،

                 نتوانم،نتوانم

                                   (بی تو من زنده نمانم).

+ نوشته شده در دوشنبه دوم مهر 1386ساعت 21:7 توسط پت و مت |